Pole magnetyczne powstałe w wyniku przepływu prądu stanie się silniejsze, jeśli przewód zostanie uformowany w zwojnicę nazywaną solenoidem. Pole magnetyczne jakie powstało przypomina pole dookoła zwyczajnego magnesu sztabkowego. Pola każdego spośród poszczególnych zwojów sumują się tworząc wypadkowe pole całej cewki (solenoidu).

Jeden koniec solenoidu zachowuje się jak biegun północny, podczas gdy drugi zachowuje się jak biegun południowy. Biegunowość cewki zależy od kierunku przepływu prądu elektrycznego płynącego w niej. Może być ona określana na podstawie reguły prawej dłoni.

Pole magnetyczne solenoidu można znacznie wmocnić (co najmniej 1000 razy), jeśli przewód nawinie się wokół rdzenia z "miękkiego" żelaza. "Miękkie" oznacza tutaj, że żelazo nie "magazynuje" pola magnetycznego, tak jak stal w magnesie trwałym. Gdy prąd elektryczny przepływa przez zwojnicę, "miękkie" żelazo staje się namagnesowane.
Kiedy prąd elektryczny przestaje płynąć, pole magnetyczne zanika i żelazo ulega rozmagnesowaniu. Taka jest właśnie zasada działania elektromagnesu.
Działanie elektromagnesu można wzmocnić przez umieszczenie wewnątrz rdzenia wykonanego ze stali "miękkiej", zwiększając liczbę zwojów zwojnicy lub zwiększając natężenie prądu.